In spekjes zitten heel veel piepkleine luchtbelletjes, gevangen in een netwerk van gelatine. Als je ze verwarmt, wordt de lucht in die belletjes warmer en zet uit, waardoor de spekjes opzwellen. De zachte, rekbare gelatine laat dat toe, net als een ballon die opblaast.

Als je gipspoeder met water mengt, gaat er een chemische reactie aan de gang waarbij het mengsel langzaam steenhard wordt; dat noemen we uitharden. De verf zit vast in het harde gips en geeft het krijt zijn kleur. Zo krijg je een stevig stukje krijt waarmee je op de stoep kunt tekenen.

De geurstoffen van bloemen lossen goed op in vet. Als je de bloemen in warme vaseline laat trekken, verhuist hun geur langzaam naar het vet. Zo maakten mensen vroeger parfum: ze vingen de geur van bloemen op in vet en gebruikten dat later als lekker ruikende crème.

Zeepmiddelen bevatten stoffen die de lucht in kleine bellen kunnen vangen; samen vormen die bellen schuim. Het ene middel maakt sterkere, langer blijvende belletjes dan het andere. Door telkens evenveel water, zeep en blaastijd te gebruiken, doe je een eerlijke test en meet je welk middel het beste schuimt.

Je lichaam bestaat voor ongeveer zestig procent uit water. Met elke ademteug verlaat een beetje onzichtbare waterdamp je longen, en ook je huid verliest de hele dag vocht. Tegen een koud oppervlak of in een afgesloten zakje koelt die damp af en verandert hij weer in zichtbare druppeltjes — dat heet condensatie.

Papier is gemaakt van kleine vezels met piepkleine gaatjes ertussen, waardoor water er normaal doorheen sijpelt. Een echte drinkbeker heeft een dun laagje kunststof of was dat de vezels afdekt, zodat het water niet naar buiten kan. Zo ontdek je welk papier van zichzelf het meeste water tegenhoudt.

Het licht komt de gelatine binnen en kaatst telkens terug van de binnenkant van de reep, zodat het niet kan ontsnappen. Dit heet totale interne reflectie. Op precies dezelfde manier reist licht door een glasvezelkabel, waarmee internet en telefoon door hele dunne draadjes van glas worden gestuurd.

Scheerschuim is dik genoeg om de kleurdruppels te dragen zonder dat ze meteen wegvloeien. De voedingskleurstof blijft aan het papier plakken, terwijl het luchtige schuim eraf schraapt. Zo houd je alleen het mooie marmerpatroon van de kleuren over.

Jodium wordt donkerblauw als het zetmeel tegenkomt, dus zo kun je zetmeel zichtbaar maken. In enzymwaspoeder zitten piepkleine helpertjes, enzymen genaamd, die het zetmeel in kleine stukjes knippen. Als het zetmeel is opgeknipt, is er niks meer om de jodium blauw te kleuren, dus verdwijnt de kleur.